เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ทั่วทั้งสำนักพิโรธแค้น! เหล่าศิษย์พี่ที่ดีของข้าล้วนเป็นบ้าไปหมดแล้ว
เสียงระฆังเตือนภัยของขุนเขาหลักดังกังวานเป็นครั้งที่เก้า
ลู่หมิงเจ๋อเหินกระบี่ร่อนลงด้านนอกคุกใต้ดินโถงลงทัณฑ์
เสียงหวีดหวิวจากการที่คมกระบี่เสียดสีกับอากาศยังมิทันสงบ กลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนสายหนึ่งก็พวยพุ่งเข้าสู่โพรงจมูกของเขาก่อนแล้ว
มิใช่กลิ่นคาวเลือด
หากแต่เป็นกลิ่นผสมผสานของโคลนตม น้ำอาจม และเนื้อเน่าเปื่อยที่ตกตะกอนอยู่ก้นร่องระบายน้ำเสียมานานเท่าใดมิอาจทราบได้
ประตูเหล็กของคุกใต้ดินเปิดอ้าอยู่
ศิษย์ในโถงบังคับกฎ 4 คนที่ยามปกติมักวางท่าสูงส่ง บัดนี้กำลังคุกเข่าโก่งคอขย้อนอย่างรุนแรงอยู่บนแผ่นศิลาสีเขียวนอกประตู
“ศิษย์พี่ใหญ่……”
ศิษย์คนหนึ่งเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด ชี้นิ้วเข้าไปในประตู วาจายังมิทันจบประโยค ก็ก้มตัวลงไปสำรอกน้ำย่อยออกมาอีกคำหนึ่ง