เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ความรักลึกซึ้งที่มาช้าไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้า ข้ารังเกียจจนคลื่นไส้
เซียวเฉินก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
พื้นรองเท้าเหยียบลงบนฟางข้าวขึ้นรา ส่งเสียงเหนอะหนะทึบหนัก
กลิ่นหอมขมอ่อน ๆ ของสมุนไพรซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของโอสถรวบรวมปราณระดับสูงลอยกลบกลิ่นคาวโลหิตในห้องขัง พุ่งตรงเข้าสู่โพรงจมูกของเสิ่นจิงฉือ
นั่นคือสมุนไพรที่หลินเจี่ยวเจี่ยวกินเล่นดั่งขนมหวานอยู่เป็นนิจ และเป็นกลิ่นที่ติดตัวเซียวเฉินมาเมื่อครู่ยามเฝ้านางอยู่ด้านนอก
เสิ่นจิงฉือปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น
เซียวเฉินโน้มกายลงมาแล้ว บนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดอยู่เสมอนั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความร้อนรนกระวนกระวายที่ไม่อาจปกปิด
“เจี่ยวเจี่ยวเป็นอะไรกันแน่ รีบบอกมา”
เสิ่นจิงฉือมิได้เอ่ยปากในทันที
นางขยับริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นขุย ลำคอเปล่งเสียงเสียดสีแหบพร่าออกมา คล้ายกำลังหัวเราะ