ตอนที่_237_ตาข่ายฟ้าดิน

ตอนที่ 237: ตาข่ายฟ้าดิน

หุบเขาสายลมเชือดเฉือน

ในจังหวะที่เซียนเสวี่ยฝูก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในถ้ำอันมืดมิด สัญชาตญาณของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานช่วงปลายของเขาก็กู่ร้องเตือนภัยแหลมสูงที่สายเกินการณ์

เขาเงยหน้าขึ้นขวับ

บนหน้าผาสูงชันทั้งสองฝั่งหุบเขาที่เดิมทีเรียบเนียนดั่งกระจก "ก้อนหิน" หลายสิบก้อนที่มีสีสันและลวดลายกลมกลืนกับภูเขาอย่างแนบเนียน ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกท่ามกลางเสียงกลไกอันซับซ้อนถี่รัว

สิ่งที่เผยออกมา ไม่ใช่ปากถ้ำ และไม่ใช่อักขระยันต์

แต่เป็น... ปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมที่เปล่งประกายเย็นเยียบของโลหะ

ป้อมปืนหน้าไม้กลหนักอัตโนมัติเต็มรูปแบบถึงสามสิบหกป้อม เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายยุคโบราณที่ตื่นจากการหลับใหล หันปากกระบอกอันเย็นยะเยือกเล็งไปยังร่างเล็กจ้อยทั้งสามร่าง ณ ก้นหุบเขาพร้อมๆ กัน

รูม่านตาของเซียนเสวี่ยฝูหดเล็กลงจนถึงขีดสุดในพริบตานั้น

กับดัก!