ตอนที่_173_คำทักทายจากอารยธรรมอุตสาหกรรม

ตอนที่ 173: คำทักทายจากอารยธรรมอุตสาหกรรม

บึงหมอก ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแดนชางเสวียน ถูกปกคลุมด้วยไอพิษสีเทาตลอดทั้งปี

ที่นี่คือเขตต้องห้ามของมนุษย์เดินดิน ทว่าเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่าสัตว์อสูร

โดยเฉพาะในวันนี้ ข้างเสาหินสองต้นที่เสียดแทงทะลุหมู่เมฆในส่วนลึกของบึงน้ำ ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและเสียงเซ็งแซ่มาแต่เนิ่นๆ แล้ว

เสาหินสูงประมาณร้อยจั้ง พื้นผิวสลักลวดลายอักขระโบราณที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลาไว้เต็มไปหมด

อากาศระหว่างเสาทั้งสองบิดเบี้ยว เกิดเป็นระลอกคลื่นกระเพื่อมเป็นชั้นๆ พอมองเห็นเงารางๆ ของโลกอีกใบหนึ่งได้เลือนราง

นั่นคือทางเข้าแดนลับชิงมู่ งานเลี้ยงแห่งทรัพยากรที่จะเปิดขึ้นหนึ่งครั้งในทุกสิบปี

บนลานโล่งรอบนอกของบึงน้ำ มีคนหลายกลุ่มยืนแบ่งแยกฝั่งกันอย่างชัดเจน

ที่สะดุดตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นสำนักกระบี่ชิงเฟิงทางฝั่งตะวันออก

ศิษย์ฝ่ายในหนึ่งร้อยคนสวมชุดกระบี่สีขาวนวลแบบเดียวกัน สะพายกระบี่ยาวไว้บนหลัง แต่ละคนมีสีหน้าเย่อหยิ่งลำพอง