เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 - รับสือเทียนอวี่เป็นศิษย์ มหาวิชาฟ้าหกวิถีวัฏสงสาร
"ใครเป็นพ่อบุญธรรมของเจ้ากัน"
จีเสวียนยกเท้าเตะออกไป ซัดบรรพชนโบราณอิ๋นเหอกระเด็นลอยออกไปทันที
ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา เจ้าสารเลวตัวนี้ ช่างเป็นตัวประหลาดแท้ๆ จนปัญญาจะเอ่ยจริงๆ
บรรพชนโบราณอิ๋นเหอโดนเตะไปหนึ่งที ชนทะลุตำหนักโบราณพังทลายไปหลายหลัง จึงค่อยๆ หยุดลงได้
เขาลุกขึ้นมายิ้มแป้น หลังจากกลิ้งไปหลายตลบ เส้นผมสีเงินขาวก็ยุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้ามอมแมมดำคล้ำ ทั่วทั้งร่างของระดับจอมสูงสุดกลับดูอนาถถึงเพียงนี้
ทว่าเขาไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง การได้เกาะแข้งเกาะขาของสิ่งศักดิ์สิทธิ์กำเนิดแรก ชาตินี้ของตนมั่นคงปลอดภัยแล้ว
จีเสวียนเรียกคืนระฆังความโกลาหลที่สะกดฟ้าดินไว้กลับมา ปล่อยสือเทียนอวี่ออกจากแขนเสื้อ ประคองไว้บนฝ่ามือ