เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 - ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร่วงโรย
มณฑลเสวียน
ท่ามกลางทิวเขาและสายน้ำ ร่างในชุดขาวและเงาร่างอันงดงามสายหนึ่งกำลังร่วมสัญจรไปด้วยกัน
ชิงชิงได้รับการแต่งตั้งเป็นเทพารักษ์ อาศัยอยู่ในตะเกียงบัวมานานนับหลายแสนปี ตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่ข้องแวะกับไอควันโลกีย์
พลังฝึกตนของนางบรรลุถึงระดับราชันศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทว่าหากกล่าวถึงความรู้รอบตัวในการใช้ชีวิต นางอาจด้อยกว่าเด็กอายุหกเจ็ดขวบเสียด้วยซ้ำ
จีเสวียนจึงใช้โอกาสนี้สั่งสอนสิ่งต่างๆ ให้นางมากมาย
แม้ว่านางจะยังคงดูเย็นชาต่อโลกภายนอก ทว่าดวงตาดุจสายน้ำในฤดูสารทคู่นั้นก็ไม่ได้มืดมนไร้ชีวิตชีวาเหมือนเดิมอีกต่อไป
ตลอดเวลาสี่ถึงห้าปี คนทั้งสองเดินทางร่วมกัน ผ่านเมืองต่างๆ ในมณฑลเสวียนมากว่าหนึ่งร้อยเมือง ก้าวย่างเป็นระยะทางรวมกันกว่าสิบล้านลี้
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ได้พบเห็นสภาพชีวิตอันหลากหลายของโลกีย์วิสัย
สำหรับจีเสวียนแล้ว นี่ก็นับเป็นการเดินทางเพื่อขัดเกลาจิตใจเช่นเดียวกัน