เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196 - ออกจากด่านกักตน
ภายในวังเทียนตี้ จีเสวียนนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางฟ้าดินมายา ดุจดั่งศิลาผาแกร่งกล้า ไม่ขยับเขยื้อนเลยตลอดเวลาหลายสิบปี
เบื้องหลังของเขามีกระบี่ยักษ์สีคราม ลุ่มหมอกความโกลาหลเลือนราง และร่างคนจำลองตัวน้อยที่มีแสงเทพเจ็ดสีไหลเวียนลอยเด่นอยู่
ทั้งสามสิ่งนี้คือสิ่งที่จีเสวียนใช้เวลานานหลายสิบปีหลอมสร้างจนเป็นกายจำลอง ซึ่งได้บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบสูงสุดแล้ว
เบื้องหน้าของเขามีบัวครามความโกลาหลสูงกว่าหนึ่งจั้งหยั่งรากลงในดินเซียน พลิ้วไหวไปตามสายลม
ส่วนยอดนั้นผลิบานเป็นดอกบัวสีฟ้าอมชมพู มีกลีบดอกสิบสองกลีบ ดูอ่อนช้อยงดงามหมดจด
รอบดอกบัวมีอักขระคัมภีร์สีทองลอยวนเวียนอยู่
นี่คือวิชาที่จีเสวียนถ่ายทอดให้แก่ชิงชิง นามว่า เคล็ดวิชาเทวะความโกลาหล
วิชานี้ไม่มีท่วงท่าลวดลายอันไร้ประโยชน์ มีเพียงการบันทึกวิถีการฝึกฝนของกายาความโกลาหลเอาไว้เท่านั้น