เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 - เทพผู้พิทักษ์แห่งราชสำนักเซียนโบราณ
เบื้องหน้าวังเทียนตี้ เงียบสงัดไร้สรรพเสียง
จีเสวียนยืนตระหง่านอยู่บนบันไดขั้นสูง กวาดสายตามองลงไปยังผู้ฝึกตนนับหมื่นเบื้องล่าง สีหน้าสงบนิ่งดั่งสายน้ำ
ในเวลานี้ บรรพชนอินหยางลอบส่งเสียงเรียกกระบี่สองลักษณ์อยู่ภายในใจ ทว่ากลับไม่ได้รับการตอบรับใดๆ เลย
เขารู้สึกปวดใจยิ่งนัก ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับการที่ภรรยาซึ่งอยู่กินกันมาหลายหมื่นปีจู่ๆ ก็หนีตามผู้อื่นไป
"หรือว่าจะทวงคืนมาดี" บรรพชนอินหยางคิดคำนึงในใจ
อย่างไรเสียอาวุธมหาจักรพรรดิก็ล้ำค่าเกินไป การได้ครอบครองชิ้นหนึ่งในแดนลับย่อมเท่ากับตั้งตนเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก ไม่มีผู้ใดอยากถือระเบิดเวลาเช่นนี้วิ่งไปมาแน่
ทว่าในชั่วขณะถัดมา เมื่อสายตาของทั้งสองสบประสานกัน เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ลงทันที