เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 - วังเทียนตี้
ตำหนักโบราณสีทองอร่ามตั้งตระหง่านอยู่เหนือมวลเมฆ ลอยเด่นตัดสลับกับฟากฟ้า แสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องทั่วหล้า ย้อมผืนฟ้าและแผ่นดินแถบนี้ให้กลายเป็นสีทองสว่างไสว
หยาดฝนยามเช้าชะล้างความขมุกขมัว ทิวเขากว้างใหญ่ไพศาลนับหลายแสนลี้ถูกเมฆหมอกและแสงอรุณห่อหุ้ม กลิ่นอายแห่งมหาเต๋าไหลริน ไอเซียนอบอวลไปทั่วสารทิศ
หญ้าวิญญาณล้ำค่าหายากนับไม่ถ้วนผุดขึ้นตามหลืบผา สูบกลืนแก่นแท้แห่งสุริยันจันทรา ก่อเกิดเป็นทัศนียภาพอันสงบสุขร่มเย็น
ทว่าเบื้องหลังความสงบเงียบงดงามนี้ สิ่งที่ซุกซ่อนอยู่กลับเป็นคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกรากและจิตสังหารอันเยียบเย็นระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย
ภายในถ้ำลึกแห่งหนึ่ง ผู้อาวุโสชุดคลุมทมิฬนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟาง กำลังเพ่งจิตทำความเข้าใจเคล็ดวิชาลึกล้ำ
เสียงประตูดังแผ่วเบา ประตูห้องหินเปิดออก ศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งเดินก้าวเข้ามาพร้อมคุกเข่าลงทำความเคารพ
"บรรพชน วังเทียนตี้ปรากฏขึ้นสู่โลกแล้วขอรับ"
"อืม ออกเดินทางได้"