เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 - ซักถามเหล่าราชันบรรพกาล
บริเวณรอบนอกของเหมืองโบราณ จิตสังหารคละคลุ้งไปทั่ว ควันทมิฬมืดมิดบดบังท้องนภา
ลมหนาวพัดโบก ทำให้จิตใจของผู้คนหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูก
บนผืนปฐพีเต็มไปด้วยเศษเนื้อเน่าเปื่อยและโครงกระดูกขาวโพลน สมบัติสวรรค์หลากสีสันล้วนถูกย้อมไปด้วยโลหิตสดๆ
เพียงไม่กี่ชั่วยาม จำนวนผู้เสียชีวิตที่นี่พุ่งสูงถึงหลายแสนคน และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ค้างคาวมารลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ศีรษะขนาดมหึมาไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย จ้องมองมนุษย์ในชุดขาวที่มีขนาดเล็กราวกับมดปลวกตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นใจอย่างยิ่ง
"ท่าน ท่านผู้ยิ่งใหญ่ มีสิ่งใดจะสั่งการหรือ"
จีเสวียนเหยียบเมฆมงคล ชุดขาวสะอาดหมดจดราวกับหิมะ ดั่งเซียนผู้หลุดพ้นจุติลงมาสู่โลกมนุษย์
เขาเอ่ยปากขึ้นว่า