เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 - อักขระมหาจักรพรรดิ
ท่ามกลางฟ้าดินอันมืดสลัว บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต่างพากันวิ่งเตลิดไปบนผืนปฐพี ประดุจแมลงวันไร้หัวที่แตกตื่นหนีตายเอาชีวิตรอด
ราชันอสูรบรรพกาลหลายตนที่มีขนาดร่างกายมหึมาราวกับขุนเขากำลังก้าวย่างไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ทุกครั้งที่พวกมันย่างก้าว ย่อมมีผู้บำเพ็ญเพียรล้มตายไปนับพันคน
ความหวาดกลัว ความตื่นตระหนก และความสิ้นหวังเข้าปกคลุมทั่วทั้งฟ้าดินในพริบตา
เสียงกู่ร้องคำรามของสัตว์ร้ายดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนพสุธาและขุนเขา
แสงประกายของดวงดารานับหมื่นบนฟากฟ้ากลับหม่นแสงลงภายใต้แรงปะทะของกลิ่นอายแห่งยุคดึกดำบรรพ์
ตรงบริเวณทางเข้าของภูผามาร มียอดฝีมือระดับจอมศักดิ์สิทธิ์หลายคนยืนตระหง่านอยู่กลางเวหา ร่างกายห้อมล้อมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจรัส ทรงอำนาจและน่าเกรงขามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้