เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 - เผชิญหน้าสายเลือดโบราณอีกครั้ง
องค์ชายเจ็ดที่อยู่ด้านหลังสมรภูมิเมื่อได้ยินเสียงตะโกนขององค์ชายใหญ่ ใบหน้าก็แทบจะเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
พี่ใหญ่ถึงกับกล้าแย่งชิงคนไปจากตนต่อหน้าต่อตาเช่นนี้เชียวหรือ
ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
จากนั้นเขาก็เบนสายตาไปมองจีเสวียน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีหวั่นไหว จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ใจกลางสนามรบ จีเสวียนมองดูองค์ชายใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่มิใช่รอยยิ้ม
"เจ้าโง่เขลาหรืออย่างไร"
ใบหน้าที่เคยภาคภูมิขององค์ชายใหญ่พลันเสียหน้าอย่างหนัก อับอายจนแทบแทรกแผ่นดิน
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร ให้เกียรติแล้วไม่รับหรือ"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีอำนาจล้นฟ้า เกินกว่าที่ผู้ฝึกตนเช่นเจ้าจะจินตนาการได้ วันนี้เห็นว่าเจ้ามีความสามารถอยู่บ้าง จึงเกิดความเสียดายคนเก่ง"