เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 208 เด็กที่เก่งกาจที่สุด
ในโลกใบเล็ก ๆ ของนาง พี่เจาเจาคือคนแรกที่ดีต่อนางถึงเพียงนี้ เป็นผู้ที่ดึงนางออกมาจากโลกอันมืดมิด เยียบเย็น และมีเพียงกลิ่นอายดินกับสนิมเหล็กใบนั้น
นางไม่มีสิ่งล้ำค่าอันใดจะตอบแทน สิ่งเดียวที่พอจะนำออกมาได้ ก็มีเพียงฝีมือเล็กน้อยอันไร้ความหมายของตนเองนี้เท่านั้น
นางอยากมอบสิ่งที่ตนคิดว่าดีที่สุดทั้งหมดให้แก่พี่สาว
ยามที่เอ่ยคำนี้ออกมา ภาพความทรงจำที่ฝังลึกมาเนิ่นนานพลันผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในห้วงความคิดของอาหลีอย่างไม่อาจควบคุม
ปีนั้นนางอายุสามขวบ
นางยังไม่มีพละกำลังพอจะยกค้อนเหล็กของจริง ได้แต่ใช้ท่อนไม้ เลียนแบบท่าทางของมารดาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เหลามีดไม้เล่มเล็กออกมาทีละน้อย ๆ
นางก็เคยเปี่ยมล้นด้วยความปีติยินดีเช่นนี้ ประคอง “ผลงานชิ้นเอก” ที่ทุ่มเทเรี่ยวแรงทำอยู่หลายวันจนสำเร็จ มอบให้ตรงหน้าผู้เป็นบิดาในนามราวกับถวายสมบัติล้ำค่า
นางเฝ้ารอคอยว่าจะได้รับคำชมสักคำ แม้เพียงรอยยิ้มเดียวก็ยังดี
ทว่า สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นฝ่ามือที่ฟาดลงมาเสียงดังฉาดใหญ่