เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 205 สอดคล้องตรงกัน
ความหวาดระแวงของเสด็จพ่อ ความแข็งกร้าวของเฮ่ออวี้ชวน อีกทั้ง “อาวุธรูปแบบใหม่” อันยากหยั่งถึงของทูตแคว้นหลัน…
แต่ละเรื่องล้วนประหนึ่งภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง กดทับจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
ในเวลานั้นเอง กลิ่นหอมจาง ๆ สายหนึ่งก็โชยพัดเข้ามา
มือคู่น้อยอันเนียนนุ่มดั่งไร้กระดูก แตะลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะบีนวดด้วยน้ำหนักกำลังพอดี
“ฝ่าพระบาท ยังทรงกลัดกลุ้มด้วยเรื่องในท้องพระโรงอยู่หรือเพคะ”
เป็นเสียงของเถาเยา
องค์รัชทายาทมิได้ลืมตา เพียงส่งเสียง “อืม” คำหนึ่ง
เถาเยาเดินอ้อมมาเบื้องหน้าของเขา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง แหงนดวงหน้าน้อยอันน่าเวทนาจนผู้พบเห็นยังอดสงสารไม่ได้ขึ้น ปลอบประโลมด้วยเสียงอ่อนหวานว่า “ฝ่าพระบาทมิต้องกังวลพระทัย คนพวกนั้นก็เป็นเพียงตัวตลกกระโดดโลดเต้น ได้ใจไปเพียงชั่วคราวเท่านั้น ในใจของเถาเยาแล้ว ฝ่าพระบาทถึงจะเป็นบุรุษที่เก่งกาจที่สุดใต้หล้าผืนนี้ เป็นโอรสสวรรค์มังกรแท้ในวันข้างหน้าเพคะ”
“จวนจวิ้นอ๋องจิ้นแม้จะกำเริบเสิบสานปานใด อย่างไรเสียก็ยังเป็นขุนนาง พลิกฟ้ามิได้หรอกเพคะ”