ตอนที่ 197 ไม่มีทางเด็ดขาด

ตอนที่ 197 ไม่มีทางเด็ดขาด

สายตาของเถาเยา ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจได้แปรเปลี่ยนจากความคับแค้นใจเป็นความเคียดแค้นชิงชัง และท้ายที่สุดก็สงบนิ่งลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยการคิดคำนวณ

นางไม่ร้องไห้อีกต่อไป เพียงก้มศีรษะลงเงียบ ๆ ซ่อนเร้นทุกอารมณ์ความรู้สึกในแววตาเอาไว้

เซิ่งเยวี่ยด่าทอไปสองสามประโยค ก็รู้สึกว่าเสียเกียรติ จึงทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้ออย่างเคียดแค้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน เขาพาบ่าวไพร่ที่อยู่ในสภาพหน้าตามอมแมมไม่ต่างกัน มุดเข้าไปในเกี้ยวด้วยความอับอายขายหน้าและเผ่นหนีไปอย่างลนลาน

ละครฉากใหญ่ที่เอิกเกริกวุ่นวายได้ปิดฉากลงเพียงเท่านี้

เฮ่ออวี้ชวนตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนมิได้เอ่ยคำใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

ทว่าเพียงเขาแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็เพียงพอที่จะสยบเหล่าคนพาลทั้งปวงแล้ว

เขามองเงาหลังของเซิ่งเยวี่ยที่จากไปด้วยความอับอาย แววตาไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับเพิ่งดูการแสดงลิงป่าอันน่าเบื่อหน่ายจบลงไปเรื่องหนึ่ง

เขาหันศีรษะกลับมามองจาวจาว น้ำเสียงกลับคืนสู่อ่อนโยน

“กลับกันเถิด ดึกมากแล้ว สมควรพักผ่อนเสียที”