ตอนที่ 196 อาจกลายเป็นปัญญาอ่อน

ตอนที่ 196 อาจกลายเป็นปัญญาอ่อน

เขาไม่อยากออกไป

ยิ่งไม่อยากกลับบ้านไปกับชายผู้นั้น

ทว่ายามนี้ จาวจาวได้เอ่ยชื่อเรียกแล้ว

เซิ่งหมิงชิงขบกรามแน่น รู้ดีว่าตนมิอาจหลบเลี่ยงได้อีก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเดินออกมาจากเงามืด

ใบหน้าของเด็กหนุ่มแต้มด้วยความซีดขาวอมโรคอยู่หลายส่วน อาภรณ์เมฆาหลากสีสีขาวดุจจันทร์กระจ่างถูกสายลมพัดผ่านเบา ๆ เผยให้เห็นรูปร่างผอมบาง

เขายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้ามีความเลื่อนลอยอยู่บ้าง ทั้งยังแฝงความระแวดระวัง ราวกับกวางน้อยที่ตื่นตระหนก

ทันทีที่เซิ่งเยวี่ยเห็นลูกชาย ก็ราวกับเห็นดาวนำโชค ไม่สนใจความหวาดกลัวที่มีต่อเฮ่ออวี้ชวนอีกต่อไป ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าเค้นรอยยิ้มที่ตนคิดว่าเปี่ยมด้วยความเมตตาออกมา

“หมิงชิง! ลูกชายที่ดีของพ่อ! ในที่สุดเจ้าก็ออกมาเสียที! เร็ว เข้า ตามพ่อกลับบ้าน! เจ้าดูตัวเจ้าสิ ซูบผอมจนถึงเพียงนี้ ต้องทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อยเป็นแน่!”