ตอนที่ 193 บ้านที่เฝ้าถวิลหา

ตอนที่ 193 บ้านที่เฝ้าถวิลหา

ถ้อยคำเหล่านี้เปรียบเสมือนอัสนีบาตฟาดสายหนึ่ง ที่ระเบิดกึกก้องขึ้นในห้วงสมองของเซิ่งหมิงชิง

ในที่สุดเขา... ก็เข้าใจแล้ว

ในที่สุดเขาก็รู้เสียทีว่าตนเองผิดพลาดที่ตรงไหนกันแน่

หาใช่ว่าเขาไม่ได้กระทำชั่ว ความเย็นชาที่ยืนดูอยู่เฉย ๆ ของเขานั้น เนื้อแท้แล้วก็คือความชั่วช้าประการหนึ่ง

เขาเสวยสุขกับความปรารถนาดีและการทุ่มเทเสียสละอย่างไม่คิดปิดบังของเด็กสาวผู้หนึ่ง ทว่ายามที่นางถูกคนทั้งโลกทำร้าย เขากลับเลือกที่จะยืนกอดอกดูดาย

“ข้า... ข้า...” เซิ่งหมิงชิงอ้าปากค้าง ทว่ากลับไม่อาจเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้

ความละอายใจและความเจ็บปวดอันมหาศาลถาโถมเข้ากลืนกินเขาจนมิดหมดสิ้น

เขาจ้องมองจาวจาว แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยการดิ้นรนอันแสนเจ็บปวด น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

“ก่อนที่ข้าจะสูญเสียความทรงจำ... แท้จริงแล้ว... ข้าเป็นคนที่น่ารังเกียจถึงเพียงนี้เชียวหรือ”