เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 189 ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้รู้ว่านางเป็นใคร
จ้าวซิงฮวายืนไพล่มือไว้ด้านหลัง อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะ สีหน้าเย็นชายิ่งกว่าทิวทัศน์ภูเขาหิมะเบื้องหลังเขาเสียอีกสามส่วน เขาถึงกับไม่ปรายตามองเถาเยาตรงๆ แม้แต่แวบเดียว สายตาเพียงทอดมองผิวน้ำของทะเลสาบอันไกลโพ้นอย่างเฉยเมย
“ใบหน้าของเจ้า ข้ารักษาไม่ได้” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกแม้แต่น้อย “หรือจะพูดว่า ไม่อยากรักษา”
เขาเห็นธาตุแท้ของเถาเยาแจ่มแจ้งนานแล้ว ไม่มีความรู้สึกดีแม้เพียงเศษเสี้ยวให้แก่สตรีใจคออำมหิตผู้ก่อคลื่นลมวุ่นวายในเมืองลู่คนนี้
“เพราะเหตุใด” สีหน้าของเถาเยาพลันซีดเผือดลงในพริบตา น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน
“พี่จ้าว ข้าคือเถาเยาอย่างไรเล่า……เมื่อตอนนั้นข้าช่วยชีวิตท่านไว้มิใช่หรือ ท่านยังคงโกรธข้าเรื่องที่เมืองลู่อยู่ใช่หรือไม่ ข้า……ข้าสามารถขอโทษท่านได้!”
ในที่สุดจ้าวซิงฮวาก็ถอนสายตากลับมา นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นกวาดมองนางอย่างเฉยชา แววตาไม่ปิดบังความรังเกียจเดียดฉันท์แม้แต่น้อย
“คำขอโทษของเจ้า ไม่มีค่าแม้แต่อีแปะเดียว”
กล่าวจบ เขาก็ไม่อยากพัวพันกับคนผู้นี้อีก หมุนกายเตรียมจะจากไป