กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 177 ละครโศก
“เพื่อตำแหน่งรัชทายาทตำแหน่งเดียว เจ้าเริ่มจากใส่ร้ายป้ายสีจาวจาว หวังให้นางสิ้นชื่อเสียงย่อยยับ บัดนี้ ยังคิดจะใช้วิชาไสยเวทกู่ เพื่อผลักเสด็จพี่ของเจ้าเข้าสู่ความตายอีก”
“เหล่าอู่เขา... มีสิ่งใดติดค้างเจ้ากันแน่”
“เขาเพื่อปกป้องบ้านเมือง ขาทั้งสองข้างต้องพิการ นั่งอยู่บนรถเข็นมากี่ปีแล้วเขายกตำแหน่งรัชทายาทที่รุ่งโรจน์ที่สุดในใต้หล้านี้ให้แก่เจ้า ตัวเองถอยไปอยู่เบื้องหลัง ไม่แย่งไม่ชิง”
“ทว่าเจ้าเล่า เจ้าปฏิบัติต่อเขาอย่างไร”
“เจ้าหวาดระแวงเขาคลางแคลงใจเขา ทุกช่วงเวลาล้วนคิดแต่จะลบเขาออกไปจากโลกใบนี้!”
สุรเสียงของจักรพรรดิซู่เฟิงยังคงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับราวกับมีดเล่มหนึ่ง ที่กำลังแล่เนื้อทรมานหัวใจขององค์รัชทายาท
“เจิ้นคิดมาตลอดว่าเจ้าเพียงแค่โง่เขลาไปบ้าง ไร้ความสามารถอันยิ่งใหญ่ แต่อย่างน้อย... จิตใจยังคงดีงาม”
“บัดนี้ดูท่าแล้ว เจิ้นคงคิดผิดไป”
“เจ้ามิเพียงแค่โง่เขลา เจ้ายังชั่วช้าอีกด้วย”