ตอนที่ 127 พาเจ้าก้าวเดินออกไป

ตอนที่ 127 พาเจ้าก้าวเดินออกไป

ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างที่เดิมทีหม่นแสงของเฮ่อเจ๋ออวี้ พลันแต่งแต้มด้วยประกายดวงดาวระยิบระยับ

“พวกเรากลับกันเถิด”

“ตกลงเจ้าค่ะ” จาวจาวแย้มยิ้มพลางพยักหน้า นางรู้ว่านี่คือการเริ่มต้นที่ดี!

นางจ่ายเงินค่าอาหาร จากนั้นจึงกุมมือของเฮ่อเจ๋ออวี้ขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

“พี่ห้า ข้าพยุงท่านเอง พวกเราค่อย ๆ เดินกันนะเจ้าคะ”

มือของนางเล็กนัก ทั้งนุ่มนิ่ม ทว่ากลับแฝงไออุ่นที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบใจ

เฮ่อเจ๋ออวี้มิได้ปฏิเสธ ปล่อยให้นางกุมมือไว้แต่โดยดี

เส้นทางจากภัตตาคารกลับจวนอ๋องนั้นแสนไกล ทว่าเฮ่อเจ๋ออวี้กลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วยิ่งนัก

กลับมานานถึงเพียงนี้แล้ว