ตอนที่ 119 ไม่ดื้อรั้นแล้ว

ตอนที่ 119 ไม่ดื้อรั้นแล้ว

ใบหน้าดวงน้อยของนาง ขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษด้วยความตกใจและเหนื่อยล้า

ดวงตาคู่นั้นที่มักจะทอประกายระยิบระยับราวกับบรรจุดวงดาวเต็มฟากฟ้า ยามนี้กลับแดงก่ำดุจกระต่าย ภายในเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่ากลับดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้มันร่วงหล่นลงมา

นางผอมลง ทั้งยังคล้ำลงด้วย

ลมทรายแห่งชายแดนเหนือ พัดจนผิวพรรณอันบอบบางของนางหยาบกร้าน กระทั่งริมฝีปากยังแตกระแหงเป็นริ้วบาง ๆ

หัวใจของเฮ่ออวี้ชวน ราวกับถูกมือใหญ่ที่ไร้รูปดึงทึ้งอย่างรุนแรง ปวดร้าวเสียจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

เขายื่นมือออกไป อยากจะลูบใบหน้าของนาง ทว่ากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

บนมือของเขา ยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของศัตรู

เขากลัวว่าจะทำให้นางต้องแปดเปื้อน

เขาชักมือกลับมาอย่างเงียบงัน เช็ดถูบนฉลองพระองค์อ๋องสีดำของตนเองอย่างแรง จนกระทั่งแน่ใจว่าบนมือไม่มีคราบเลือดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย จึงยื่นมือออกไปอีกครั้ง วางลงบนกระหม่อมของจาวจาวอย่างแผ่วเบา