ตอนที่ 110 ออกเดินทาง

ตอนที่ 110 ออกเดินทาง

วาจาของนางกล่าวอย่างเอาแต่ใจ ทว่าในดวงตาเป็นประกายคู่นั้น กลับเปี่ยมล้นด้วยความจริงจัง

หัวใจของเซี่ยเยี่ยนหลี่คล้ายถูกบางสิ่งพุ่งชนเข้าอย่างจัง ทั้งปวดแปลบทั้งตื้นตัน

เขาก้มหน้าลง มองถุงน้ำในอ้อมอกที่ยังคงหลงเหลืออุณหภูมิกายของนาง ในลำคอคล้ายมีก้อนฝ้ายอุดตันอยู่

“……อืม” เขาตอบรับคำหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือที่แม้แต่ตนเองก็ยังมิได้สังเกตเห็น

เขาเปิดถุงน้ำ ดื่มน้ำไปหนึ่งอึกอย่างเงียบงัน ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ ทว่ากลับคล้ายจุดประกายเพลิงขึ้นสายหนึ่ง เผาผลาญจนทั่วสรรพางค์กายของเขาอบอุ่นขึ้นมา

“จาวจาว” เขาเรียกนางอีกครั้งหนึ่ง

“มีอะไรรึ”

“ขอบใจเจ้านะ”

“ขอบจงขอบใจอะไรกัน เสแสร้งจริง” จาวจาวค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง “หากเจ้าอยากจะขอบใจข้าจริง ๆ ละก็ จงรีบรักษาบาดแผลให้หายดี วันหน้าก็คอยเป็นวัวเป็นม้าให้ข้าอย่างดี ได้ยินหรือไม่”