กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 101 เสียงเพ้อ
เมื่อมองแผ่นหลังของเถาเยาที่จากไป เซิ่งจางจือก็รู้สึกเสียใจและสำนึกผิดเป็นล้นพ้น
เขาคิดถึงจาวจาวขึ้นมาอีกแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนที่จาวจาวยังอยู่ในจวนโหว นางใส่ใจเขามากที่สุด
นางจะคอยเป็นห่วงบาดแผลของเขา คอยใส่ใจอารมณ์ของเขา สิ่งที่พี่ชายคนอื่นมีเขาก็จะมีด้วยเช่นกัน
น้องสาวยังเคยทำอาหารให้เขา ฝีมือของนางนั้นยอดเยี่ยมที่สุด...
ทว่ายามนี้ เซิ่งจางจือกลับตระหนักได้ในทันใดว่า ชั่วชีวิตนี้ตนคงไม่มีวาสนาได้กินแกงดอกบัวของจาวจาวอีกแล้ว
ความเจ็บปวดและความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดต่างแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตา หลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย
“จาวจาว... พี่สามคิดถึงเจ้า เจ้ากลับมาได้หรือไม่”
เขารู้แล้วว่าตนผิดไป รู้ซึ้งถึงความผิดแล้วจริง ๆ