ตอนที่ 209 คนพ้นยุคย่อมถูกกระแสธารแห่งกาลเวลาซัดสลาย

ตอนที่ 209 คนพ้นยุคย่อมถูกกระแสธารแห่งกาลเวลาซัดสลาย

แวมไพร์ในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ตั้งแถวสองสาย เดินตามหลังบาทหลวงอับราฮัมที่ชูน้ำมนต์ขึ้นสูงอย่างกระชั้นชิด

ในมือพวกเขามีกระเช้าดอกไม้ คอยโปรยกลีบดอกไม้ออกไปทั้งสองข้างทางตลอดเส้นทางที่ก้าวผ่าน ทำให้ห่าฝนกลีบดอกไม้โปรยปรายทั่วฟ้า ดูงดงามและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก

ขบวนนักบวชแวมไพร์ที่ทอดยาวราวกับไร้ที่สิ้นสุดเคลื่อนตัวไปข้างหน้าเรื่อยๆ ดั่งสายน้ำสีขาว หากมองเมืองแซ็กจากมุมสูงลงมาในเวลานี้ อสรพิษขาวสายนี้ก็โอบล้อมรอบเมืองแซ็กไว้ได้ถึงหนึ่งรอบเต็มๆ

ผู้คนในเมืองแซ็กที่ยืนแน่นขนัดสองฟากถนนต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นด้วยตัวเองตามการก้าวผ่านของขบวนอันยาวเหยียด พลางขับขานคัมภีร์ของศาสนจักร

“ปฐมกาล นอร์ตันสร้างฟ้าและแผ่นดิน แผ่นดินนั้นว่างเปล่าและสับสน ความมืดมิดอยู่เหนือผิวน้ำอันลึกซึ้ง วิญญาณของนอร์ตันลอยอยู่เหนือน้ำ นอร์ตันตรัสว่า จงเกิดแสงสว่าง และแล้วแสงสว่างก็ถือกำเนิดขึ้น...”

เสียงสวดขับขานประสานกันดังกึกก้องขับเน้นให้เมืองแซ็กอบอวลไปด้วยกลิ่นอายทางศาสนา ฝูงชนขับร้องพร้อมเพรียงกันมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับน้ำเสียงที่ยิ่งสูงกังวานและเป็นหนึ่งเดียวกัน

ในที่สุด ประตูอารามที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งก็เปิดออกจนสุด

ต่อจากนั้น ก็มีเสียงบรรเลงดนตรีราชสำนักโบราณดังแว่วตามมา ท่วงทำนองยิ่งใหญ่อลังการและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งศรัทธา เมื่อประสานเข้ากับเสียงสวดขับขานของมหาชน ยิ่งทำให้บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามทวีคูณ