ตอนที่ 22 สิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่ได้อย่างต่อเนื่อง

ตอนที่ 22 สิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่ได้อย่างต่อเนื่อง

วันที่สาม ตลอดทั้งวันในช่วงกลางวัน นอร์ตันเอาแต่ฝึกดาบ ทว่าเพราะยังคุมแรงได้ไม่ดี เลยเผลอฟันพลาดไปโดนหน้าแข้งตัวเองเข้าทีหนึ่ง

เขาพบว่าตรงปากแผลของตัวเองไม่มีเลือดไหลออกมาเลยสักหยด แม้กระทั่งเนื้อตรงรอยแผลยังขาวซีดเหมือนเนื้อที่ล้างน้ำมาแล้ว เส้นลมปราณด้านในก็ดูเหมือนกำลังค่อยๆ สลายหายไป

แถมพอโดนฟันไปทีหนึ่ง เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อหนังยังสมานตัวเข้าหากันเองภายในเวลาแค่สามถึงห้าวินาที แล้วหลังจากนั้นก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างสมบูรณ์

นอร์ตันจมดิ่งสู่ความคิด

ผิวหนังของเขายังรับรู้โลกภายนอกได้อยู่ ไม่ว่าจะเป็นอุณหภูมิหรือสัมผัส เขายังมั่นใจมากด้วยว่าตัวเองมีความรู้สึกเจ็บปวด เพราะเวลาโดนแสงแดดส่องลงบนตัว มันจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ชาๆ คล้ายโดนเข็มทิ่ม

ความเจ็บปวดคือการตอบสนองที่เตือนว่าสิ่งมีชีวิตได้รับบาดเจ็บ แต่เนื้อของเขาโดนดาบใหญ่ฟันแยกออกไปกลับไม่เจ็บเลย มันก็แปลได้อย่างเดียว นั่นคือดาบใหญ่ไม่ได้สร้างความเสียหายที่แท้จริงให้แก่เขา

เรื่องนี้ทำให้นอร์ตันนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับแวมไพร์ในชาติก่อนขึ้นมาได้ อย่างเช่น มีแค่น้ำมนต์ เงิน แสงแดด ไม้กางเขน และไฟเท่านั้น ถึงจะทำร้ายหรือกระทั่งฆ่าแวมไพร์ให้ตายได้จริง ส่วนการโจมตีทางกายภาพอย่างอื่นทั้งหมด แวมไพร์จะมีภูมิคุ้มกัน (ภูมิคุ้มกันในที่นี้หมายถึงไม่ทะลวงการป้องกันที่แท้จริง และไม่สามารถฆ่าแวมไพร์ให้ตายได้จริง)