กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 น้ำฝนกับความสบายใจ
วันรุ่งขึ้น ตอนที่อิ้งซ่งสือรู้สึกตัวตื่น ยังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงฝนพรำ ๆ อยู่นอกหน้าต่างก่อนแล้ว
ม่านโปร่งในห้องนอนยังปิดทิ้งไว้ไม่ได้รูดออก หน้าต่างเปิดแง้มไว้ครึ่งบาน ลมที่พัดพาความชื้นของต้นไม้ใบหญ้าลอยเอื่อยเข้ามาในห้อง
เครื่องลดความชื้นกับเครื่องทำความเย็นในห้องเปิดอยู่ทั้งคู่ อุณหภูมิไม่ร้อนไม่หนาว ความชื้นก็กำลังพอดี แม้แต่ลมหายใจยังรู้สึกโปร่งใสชุ่มฉ่ำแบบวันฝนตก
เฟิงสวินได้ยินเสียงขยับตัวแผ่ว ๆ ของคนข้างกาย ก็ถอดแว่นตาขอบเงินออกแล้วโน้มตัวลง ปลายนิ้วปัดเบา ๆ ตรงไรผมของเธอ แล้วไล่จูบเบา ๆ ที่หน้าผาก หว่างคิ้ว ปลายจมูก และกลีบปากของเธอทีละจุด