เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 พูดคุยกับความเข้าใจกัน
โจวเยวี่ยกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็ยังเอ้อระเหยอยู่พักใหญ่ กว่าจะลุกขึ้นออกเดินทางไปอย่างเสียดายไม่หาย
อิ้งซ่งสือพาลูกหมาน้อยกับลูกแมวไม่กี่ตัวเดินไปส่งเขาที่หน้าประตูลานบ้านเล็ก
โจวเยวี่ยก้มลงอุ้มจิ่งจ่างขึ้นมา เอาหน้าถูกับลูกแมวตัวนุ่มฟูเต็มแรงหนึ่งที แล้วถึงคืนให้อิ้งซ่งสือ สายตาเต็มไปด้วยความเสียดาย “ซ่งสือ เจ้าตัวเล็กนี้น่ารักจนน่าทะนุถนอมจริง ๆ เธอลองคิดดูให้มันไปอยู่กับฉันไหม ฉันรับปากว่าจะซื้ออาหารแมวกระป๋องกับของเล่นที่แพงที่สุดให้ แถมจ้างผู้ช่วยดูแลสัตว์เลี้ยงมาดูแลมันทุกวันด้วย”
จิ่งจ่างถูกอุ้มจนทั้งตัวอึดอัด ขาทั้งสี่เตะถีบไม่หยุด ในใจประท้วงสุดกำลังว่า เจ้าคนดูแลกระบะทราย ฉันไม่ยอมไปกับมนุษย์คนนี้หรอกนะ!
อิ้งซ่งสืออุ้มลูกแมวที่ขนพองฟูอยู่ในอ้อมแขน ลูบขนบนหลังมันเพื่อปลอบอยู่ครู่หนึ่ง จึงก้มลงวางมันไว้บนพื้น
ก้อนขนเล็ก ๆ สีขาวสลับดำได้อิสระแล้ว ก็พุ่งปรู๊ดเข้าไปในประตู ชั่วพริบตาก็หายวับไปกับตา
“อย่ามาคิดจะเอามันไปเลย”