เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 เดินเล่นกับการพูดคุย
แสงแดดยามบ่ายอ่อนโยน
ซูเหอกับอิ้งซ่งสือกลับห้องไปนอนกลางวันแล้ว อิ้งซวี่ไป๋ปิดประตูให้เรียบร้อย ออกไปเดินเล่นกับเฟิงสวินพร้อมหมาตัวเล็กหลายตัว
ผืนป่าเขียวเข้มบดบังแสงตะวันไว้เกือบครึ่ง แสงสีทองลอดช่องระหว่างกิ่งใบลงมา ทอดเงาและแสงเป็นจุดด่างพร้อยบนทางเล็ก บางครั้งมีเสียงนกร้องกังวานแว่วมา ยิ่งทำให้ป่าเขาดูลึกและสงบขึ้นไปอีก
เฟิงสวินสังเกตทิศทาง เดินไปครู่หนึ่งก็เข้าใจว่าซวี่ไป๋กำลังพาเขาไปทางวัดเล็กบนภูเขา
เขาไม่พูดมาก เพียงเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างกาย รอให้อีกฝ่ายเปิดปาก
“เฟิงสวิน คุณรู้ไหมว่าตอนเจอคุณเมื่อเช้า ทำไมผมถึงพูดว่าได้ยินชื่อเสียงมานาน” ซวี่ไป๋หยุดฝีเท้า หันมาถามเฟิงสวิน
“เพราะซ่งสือเคยพูดถึงผมกับพวกคุณตั้งนานแล้วหรือ”
“ก็ประมาณนั้น ตอนที่คุณมาพักที่ลานบ้านเล็กและทำขนมชิงถวนกับซ่งสือ ซ่งสือก็เล่าเรื่องคุณให้ผมฟังแล้ว เธอบอกว่าคุณชื่อเฟิงสวิน เป็นคนที่เคยช่วยเธอตอนเด็ก ผมกับพี่ใหญ่ย่อมจำชื่อนี้ได้ ถ้าไม่ใช่คนคนนี้ ซ่งสือคงไม่รีบมาที่บ้านเร็วขนาดนั้น แต่เฟิงสวิน——”