ตอนที่ 601 ทุ่งน้ำแข็งร้างโบราณ ร่องรอยธารน้ำโบราณ

ตอนที่ 601 ทุ่งน้ำแข็งร้างโบราณ ร่องรอยธารน้ำโบราณ

บอกลาหอการค้าเทียนซิง หลี่หยางหันหลังก้าวเดินออกจากถนนหลักของเมืองเฮยเหยียนที่อึกทึกและพลุกพล่าน เขาเงยหน้ามองไปยังสุด

ขอบทะเลหมอกทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ห่างไกลออกไปนับหมื่นลี้ ยกมือขึ้นเล็กน้อย สายลมมรรคโกลาหลก็พยุงร่างของเขาขึ้น ไม่ต้อง

ใช้คาถาเหาะเหินที่ซับซ้อน เพียงแค่ใช้กฎเกณฑ์ต้นกำเนิดชักนำ ร่างก็ลอยขึ้นสู่อากาศ มุ่งตรงไปยังสุดขอบแดนเหนือ ตามแผนที่ลับของกู่เชียน

การเดินทางนี้ต้องข้ามผ่านอาณาเขตกว่าครึ่งของแดนตะวันออก ตรงไปยังทุ่งน้ำแข็งร้างโบราณ ตลอดการเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือด้วยความ

เร็วสูง ภูมิทัศน์รอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ขุนเขาที่เคยเขียวชอุ่มและทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยปราณวิญญาณ ค่อยๆ

สูญเสียชีวิตชีวา พืชพันธุ์ที่สดใสหายไปอย่างสิ้นเชิง ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินที่อบอุ่นค่อยๆ เบาบางลง สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความหนาวเย็น

ที่บาดลึกถึงกระดูก ผืนดินที่เคยเขียวชอุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดินเยือกแข็งสีเทาขาว แข็งกระด้างและแห้งแล้ง ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้า ไร้ซึ่งกลิ่นอาย

ของสิ่งมีชีวิต ความอบอุ่นระหว่างสวรรค์และปฐพีหายไปจนหมดสิ้น ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอกๆ ทะลุทะลวงเสื้อผ้า ลมหนาว

ในมิติสูงของทวีปต้นกำเนิดนั้นแตกต่างจากลมหนาวทั่วไปในจักรวาลมิติต่ำ มันแฝงไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งมหามรรคความหนาวเย็น ลมหายใจ