กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 347 กลับมาแล้ว
“ไม่ต้องหรอก มองดูสิ่งเหล่านั้นรังแต่จะสะเทือนใจ จากนี้ไปเจ้าก็ไม่ต้องตามหาอีกแล้ว” นางไหนเลยจะยอมให้พี่ชายกลับเมืองหลวง แล้วยังต้องมาสะเทือนใจกับของเก่าพวกนี้เล่า
เห็นสิ่งของแล้วรำลึกถึงคนมีแต่จะทำให้ในใจปวดร้าว ย่อมไม่จำเป็นแล้ว
ปีที่สองหลังจากตู๋กูเยวี่ยจากไป ผ่านพ้นไปอย่างครึกครื้นกว่าปีก่อนมากนัก
อวี๋เจิงนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ไม่จำเป็นต้องเอ่ยสิ่งใด
เหล่าองค์ชายและองค์หญิงต่างแย่งชิงกันแสดงความกตัญญู
ในยามนี้นางกลับนึกถึงคำกล่าวที่ดูไม่ถูกกาลเทศะขึ้นมาว่า ‘จนอยู่กลางตลาดไร้คนถาม รวยในป่าลึกยังมีญาติห่างไกล หากไม่เชื่อจงดูสุราในงานเลี้ยง ทุกจอกคารวะผู้มั่งมีก่อนเสมอ’
สุราที่อวี๋เจิงกำลังดื่มอยู่นี้คือสุราองุ่นที่ส่งมาจากซีเหอ นางชื่นชอบอย่างแท้จริง