กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 310 ลาจากชั่วนิรันดร์
“ช่วงเทศกาลปีใหม่ ก็ให้คนไปเซ่นไหว้ที่หลุมศพพี่สองของเจ้าบ้าง อย่าได้เอาแต่... เอาแต่ทิ้งขว้างไว้ข้างนอกไม่สนใจเช่นนั้น...”
“พ่ะย่ะค่ะ ข้าจำใส่ใจแล้ว” ตู๋กูเยวี่ยสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสงบนิ่งอย่างที่สุด
“เด็กดี เด็กดี... สหายอย่างไรก็ต้องคอยประคับประคองช่วยเหลือกัน แล้วยังมีพวกพี่สาวน้องสาวของเจ้า ก็ต้องดูแลให้ทั่วถึงนะ”
“พ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของตู๋กูเยวี่ยทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นมั่นคง
ไท่หวงไทเฮาทอดพระเนตรเขาอยู่นาน คล้ายมีถ้อยคำนับพันนับหมื่นอยากจะตรัส ทว่าในที่สุดก็ตรัสไม่ไหวแล้ว ได้แต่บอกให้ตู๋กูเยวี่ยออกไป
ตู๋กูเยวี่ยตัดใจไม่ลง แต่เสด็จย่าเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว เขาจึงทำได้เพียงลุกขึ้น
ครานี้ ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ใดเอ่ยอันใด ตู๋กูเยวี่ยก็ทรงทราบดีว่าเสด็จย่าไม่ไหวแล้ว