ตอนที่ 187 ยอมให้

ตอนที่ 187 ยอมให้

ยามนี้สายลมพัดเอื่อย ใบไม้ปลิวไหวเชื่องช้าตามครรลองของสายลม

ทั้งสองคนในห้องนอนอิงแนบชิดกันทว่ามิได้ร้อนเลยสักนิด ต่างหลับสบายยิ่งนัก

แสงตะวันค่อย ๆ เคลื่อนคล้อย ทิ้งตราประทับไว้บนลูกกรงหน้าต่าง

ตู๋กูเยวี่ยตื่นขึ้นมาพลางลืมตา ยืดแขนขาอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์

ชั่วขณะนี้ เขาทอดมองเงาไม้บนลูกกรงหน้าต่าง รู้สึกสบายและพึงพอใจยิ่งนัก

อวี๋เจิงยังคงหลับอยู่ ตู๋กูเยวี่ยค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางคิดจะอุ้มนางกลับไป

อย่างไรเสียที่นี่ก็มิอาจนอนต่อไปเรื่อย ๆ ได้

ทว่ายังมิทันได้ขยับตัว ด้านนอกก็มีคนมาทำลายบรรยากาศเสียก่อน

คนที่มาคือขันทีเผิงผิงจากทางฝั่งชายารองไป๋ ครานี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจ คนเฝ้าประตูจึงมิได้ขัดขวางเขา