ตอนที่ 288 เช่นนั้นก็ถือว่าหายกันนะ

ตอนที่ 288 เช่นนั้นก็ถือว่าหายกันนะ

ทิศทางของโต๊ะอาหารไม่ได้เป็นไปตามที่ฉู่ซิงเฉินคิดไว้สักเท่าใด

เดิมทีคิดว่าเป็นงานซักถามของประมุขสำนักวิวัฒน์สวรรค์ หรือไม่ก็งานเจรจาผลประโยชน์ระหว่างกัน

อย่างแย่ที่สุดก็ควรเป็นงานพูดคุยแลกเปลี่ยนฉันมิตร ทั้งสองฝ่ายร่วมหารือถึงทิศทางในวันข้างหน้า ยื่นมือร่วมกันมองไปสู่อนาคต

อย่างไรเสียก็มีไป๋เสวียนหลิงอยู่ ต่อให้ความคิดและทิศทางของแต่ละฝ่ายจะมีความเห็นต่าง แต่ก็ควรร่วมบรรลุฉันทามติบางอย่างได้ในระดับหนึ่ง

ทว่าคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านี่จะเป็นเพียงงานสุนัขเลียขาโดยแท้

ระดับการประจบเลียขาของประมุขสำนักวิวัฒน์สวรรค์ ทำให้ฉู่ซิงเฉินหวนนึกถึงผู้อาวุโสฝ่ายต้อนรับคนแรกของสำนักชิงเฟิงตอนอยู่ที่เมืองอวี๋โจวขึ้นมาช่วงหนึ่ง—เจิ้งเซียวเฟิง

น้ำเสียงการพูดจาของท่านประมุขผู้นี้ในปัจจุบันแทบไม่ต่างจากเจิ้งเซียวเฟิงเท่าใดนัก

เอ่ยชมตั้งแต่รูปลักษณ์อันรูปงามของฉู่ซิงเฉินไปจนถึงตบะอันลึกล้ำ