เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 167 เจ้ากลัวความเจ็บปวดหรือไม่
ภายในโถงใหญ่
หนิงเชียนเชียนรินชาให้ทุกคนคนละหนึ่งถ้วย จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากโถงใหญ่
หลังนาง ก้าวพ้นประตูออกไป ก็หันกลับมามองภายในโถง
เห็นเพียงคนทั้งสี่ภายในโถงใหญ่เงียบสงบยิ่งนัก แม้สีหน้าของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่กลับพากันนิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด
จางหย่วนซานที่หัวเราะจนกระอักโลหิต แม้จะอธิบายว่ากระอักโลหิตเพราะสาเหตุอื่น มิใช่หัวเราะจนกระอักโลหิตก็ตาม
แม้หลินลั่วอวี่และชุยฮ่าวจะพากันพยักหน้ารับรู้ แต่หากมองจากสีหน้าของพวกเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เชื่อเลยสักนิด
ชัดเจนยิ่งว่า จางหย่วนซานก็ยังไปไม่ถึงสภาวะจิตระดับเดียวกับชุยฮ่าว
พฤติกรรมประหลาดเช่นการหัวเราะจนกระอักโลหิตของเขานี้ ก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนทั้งสองที่ทักศิษย์พี่ผิดคนสักเท่าใด
หรืออาจกล่าวได้ว่ารุนแรงยิ่งกว่าเสียอีก