กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 149 พวกเราต้องการจัดการเอง!
ห้องโถงหารือ
เสียงเอ่ยถามแผ่วเบาของหลี่อิ่งหลิง ในยามนี้กลับดังราวกับอสนีบาตฟาดลงในหูของทุกคน
สายตาของทุกคนต่างมองไปที่ป้ายหยกคำว่าเทียนเหยี่ยนบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่า สายตาของคนจำนวนไม่น้อยยังคงแฝงความคลางแคลงใจอยู่บ้าง
ประการแรก นิสัยใจคอของสำนักใหญ่แห่งจงโจวเป็นอย่างไร คนกลุ่มนี้ย่อมกระจ่างแจ้งดีที่สุด
ประการต่อมา ทุกคนมิใช่คนโง่ทึ่ม ทั้งมิใช่ว่าเจ้าเอาสิ่งใดออกมาแล้วทุกคนจะปักใจเชื่อสิ่งนั้น
การพิสูจน์เรื่องนี้ ใครเป็นผู้เอาของออกมา ผู้นั้นย่อมต้องเป็นผู้แสดงหลักฐาน
มิใช่ให้พวกเขากลับไปจำแนกพิสูจน์ความจริงเท็จของสิ่งนี้
ดังนี้ในยามนี้ สายตาของพวกเขามองไปยังหลี่อิ่งหลิงโดยพร้อมเพรียงกัน โดยไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดจา