กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 143 ตึงมือยิ่งนัก!
สันเขาหยวนฉี่
ที่ราบเนินหญ้าแห้ง
หน่วยลาดตระเวนโดยทั่วไปจะประกอบด้วยอสูรน้อยเจ็ดตัวรวมเป็นหนึ่งกลุ่ม
เนื่องจากตบะต่ำต้อย เทียบออกมาแล้วก็ประมาณระดับหลอมปราณชั้นห้าชั้นหกเท่านั้น
ดังนี้อสูรส่วนใหญ่จึงไร้เค้าลางมนุษย์
จุดเดียวที่อสูรหนูคล้ายคลึงกับมนุษย์ก็คือยามนี้ต่างใช้สองเท้าเดิน
ตัวนำกลุ่มคืออสูรพังพอน
มันมีรูปโฉมปากแหลม บนหน้าเต็มไปด้วยขนสีเหลือง คิ้วตาหรี่ลงพั้นบ่นออกมาอย่างอดมิได้ว่า
“ที่ราบใหญ่แห่งนี้... ลาดตระเวนหาพระแสงอะไร จะบุกซุ่มโจมตีก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบุกจากที่นี่ แค่พวกเราที่เป็นอสูรน้อยกลุ่มนี้ หากเจอผู้ยิ่งใหญ่ระดับแกนทองบุกซุ่มโจมตีเข้าจริง ๆ ยังไม่ทันส่งเสียงก็ดับสูญแล้ว มีอันใดให้ตรวจกัน”