เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 90 ทฤษฎีผลไม้
หน้าประตูหมู่บ้านบุปผาท้อ
ศพเดินได้กลุ่มหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างยากลำบากกำลังทำความสะอาดกองดินเหลืองอย่างเชื่องช้า
ฉู่ซิงเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้ากระทะเหล็กใหญ่ใส่น้ำมันร้อนฉ่า ควบคุมการทำงานอย่างสบายอารมณ์
ยามนี้ในกระทะน้ำมันใบใหญ่มีโครงกระดูกลอยขึ้นมา คาดว่าคงมีพวกตาบอดลงไปอาบน้ำด้านในแล้ว
ศพเดินได้เหล่านี้เพียงดูเหมือนไร้สมอง แต่ความจริงแล้วไม่ได้ขาดแคลน เพียงแต่เอ่ยปากพูดจาหยาบคายยิ่งนัก ฉู่ซิงเฉินที่อยู่ทิวทัศน์ภายนอกฟังไม่เข้าใจ ทว่าหยวนคงและหัวหน้าหมู่บ้านที่สามารถอยู่ในทิวทัศน์ภายในได้จึงกลายเป็นสะพานเชื่อมการสื่อสาร
แม้ฟังความหมายโดยรายละเอียดของพวกมันไม่เข้าใจ แต่ขอเพียงผู้ใดไม่ฟังคำสั่ง ไม่ยอมรับการจัดสรร
ฉู่ซิงเฉินก็จะโยนมันลงไปในกระทะน้ำมันโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย