ตอนที่ 53 ทั้งหมดคือชะตากำหนด เช่นนั้นยังจะบำเพ็ญพุทธะไปเพื่ออะไร

ตอนที่ 53 ทั้งหมดคือชะตากำหนด เช่นนั้นยังจะบำเพ็ญพุทธะไปเพื่ออะไร?

ในวันนั้น เหล่าพิกษุสงฆ์แห่งอารามป่าเซนรอคอยอยู่ภายนอกประตูเป็นเวลานาน

รอจนกระทั่งยามราตรีย่างกราย เจ้าอาวาสจึงผลักประตูออกมาจากห้องข้าง

บนใบหน้าของเจ้าอาวาสเผยรอยยิ้มผ่อนคลาย โบกหัตถ์เบา ๆ ให้แก่เหล่าพิกษุสงฆ์ที่ห่วงใยอยู่ตรงประตูเป็นเวลานาน เพื่อสื่อว่าทุกสิ่งสงบเรียบร้อยดี

เหล่าพิกษุสงฆ์เห็นสีหน้าผ่อนคลายของหยวนจิ้ง ต่างก็รีบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

หยวนจิ้งเอ่ยปลอบทุกคนว่า “กลับไปกันให้หมดเถิด เพียงแค่ต้องลมหนาวไปบ้าง ให้เขานอนพักรักษาตัวสักระยะก็พอแล้ว”

พระสงฆ์แห่งอารามป่าเซนคิดว่านี่เป็นเพียงเหตุการณ์แทรกเล็ก ๆ ครั้งหนึ่งบนเส้นทางเติบโตของอาจารย์อาบรรพจารย์

เพราะวันถัดมาพวกเขาก็เห็นอาจารย์อาบรรพจารย์ป่าน้ำมูกด่าทอเจ้าอาวาสว่าพึ่งพาไม่ได้จริง ๆ