เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 30 ชิบบางแล้ว
คำว่าใหญ่นั้นเป็นสิ่งเปรียบเทียบ
หากปลาขนาดเท่านี้ย่อมถือว่าใหญ่ แต่หากสิ่งที่ตกขึ้นมาได้คือคน เช่นนั้นก็ไม่นับว่าใหญ่แล้ว
ที่ซวยที่สุดก็คือ คนที่ตกขึ้นมาได้นั้นกลับสวมอาภรณ์ของกองสะกดอสูร
แม้จะเป็นเพียงชุดเจ้าพนักงานระดับพื้นฐาน แต่ตราบใดที่เกี่ยวดองกับกองสะกดอสูร ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน
จิตตระหนักรู้ของฉู่ซิงเฉินกวาดผ่านร่างของคนที่ตนเองตกขึ้นมาตรงหน้า
ตบะระดับหลอมปราณขั้นเจ็ด แถมยังคงมีชีวิตอยู่ มิได้สิ้นใจไปโดยสมบูรณ์
เดิมทีฉู่ซิงเฉินตั้งใจไว้ว่าหากคนผู้นี้ตายแล้ว ก็จะทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเตะลงแม่น้ำไปเสีย
ยามนี้นับว่าคนยังไม่ตาย ย่อมไม่อาจทำเช่นนั้นได้
ด้วยความจนใจ ฉู่ซิงเฉินยังคงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตาจ้องมองไปยังสมาชิกกองสะกดอสูรผู้ดวงแข็ง