เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 411 อักษรประจำชีวิต บนภูเขาวิถีอักษรมีปราชญ์อริยะ
เฉินฝานอยากเถียง แต่พอลองคิดดูดี ๆ ที่ชายชราพูดก็ดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
ไม่ว่าจะคำหวานหรือคำพูดตลก ก็พูดแล้วไม่สะใจเท่าคำด่า
“ไอ้หนุ่ม คนที่มองเห็นพวกเราได้ ล้วนมีแววจะเป็นปราชญ์อริยะทั้งนั้น”
“ถ้าเจ้าฝึกวิถีปราชญ์ ต้องไปได้ไกลกว่าพวกเราแน่ สนใจมาเรียนวิชาความรู้กับข้าบ้างไหม?”
ชายชราฉีกยิ้มมองเฉินฝาน แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อคนรุ่นหลัง
ถ้าเป็นคนทั่วไปได้ยินคำพูดนี้ คงดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปแล้ว แต่เฉินฝานไม่ใช่คนทั่วไป แค่อ่านหนังสือก็ยากกว่าขึ้นสวรรค์สำหรับเขาแล้ว ยังจะให้ศึกษาหาความรู้อีกหรือ?
เฉินฝานมองชายชราที่ทำหน้าคาดหวัง แล้วรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้ ๆ”
“คนฆ่าหมากลับมีน้ำใจ แต่คนอ่านหนังสือกลับมักไร้หัวใจ”