กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 410 คนขึ้นเขา ปราชญ์ก็พูดคำหยาบเป็น
แล้วเสียงผีผาที่นุ่มละมุนราวกับเส้นไหมก็ดังขึ้น ท่วงทำนองอ่อนหวานลอยคลอไปทั่ว
ดอกท้อเริ่มโปรยลงมาจากด้านบน กลิ่นหอมสดชื่นกระจายไปทั่วหอเมิ่งหัว
ท่ามกลางสายฝนดอกไม้หลากสี ร่มละอองฝนคันหนึ่งค่อย ๆ ลอยลงมา
สิ่งที่เฉินฝานเห็นก่อนคือเท้าขาวอมชมพูคู่หนึ่งใต้ร่ม ตรงข้อเท้าผูกด้ายแดงที่ห้อยกระดิ่งใบเล็กฝีมือประณีตเอาไว้
ใบหน้าของหญิงสาวถูกร่มกระดาษบังไปกว่าครึ่ง ไม่ว่านางจะขมวดคิ้วหรือยิ้มก็ดูลึกลับชวนค้นหา ดวงตาเย้ายวนกวาดมองรอบ ๆ ก่อนที่ริมฝีปากแดงจะขยับ เสียงใสกังวานน่าฟังดังขึ้น ชวนให้คนฟังเคลิบเคลิ้มจนลืมตัว
“น้องนางซูเสี่ยวเสี่ยว ขอคารวะทุกท่าน”