เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 กระบี่จงมา เฉินฝานได้รับฉายาฝานมือเดียวบังฟ้า
เหนือหมู่เมฆ รอยแยกเส้นหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้า เงามือขนาดมหึมาพุ่งออกมากลางอากาศ ทะลุผ่านเมฆทีละชั้น เศษเมฆที่ถูกตบจนแตกกระจายยังพันอยู่ตามซอกนิ้ว แค่มองก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักหน่วง
“ลงไป!”
หัตถ์เด็ดดาวมหาบรรพ์ที่ขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่าฟาดลงอย่างรุนแรงตามมือของเฉินฝาน
ทุกที่ที่มือยักษ์เคลื่อนผ่าน เมฆต่างม้วนตัวอย่างบ้าคลั่งเหมือนคลื่นทะเล ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นกำลังผ่าท้องฟ้าทั้งผืนออกเป็นสองซีก
แม้แต่แสงอาทิตย์ก็ยังต้องหลีกทางให้กับแรงกดดันของมือยักษ์ แสงแต่ละสายลอดผ่านซอกนิ้วลงมายังพื้น เกิดเป็นแสงและเงาสลับกันไป
ลมหยุดพัดในวินาทีนั้น ทุกคนที่ดูการต่อสู้อยู่ต่างกลั้นหายใจ
“ตู้ม!”
มีเพียงเสียงมือยักษ์แหวกอากาศดังขึ้น สั่นสะเทือนหัวใจเหมือนเสียงกลองศึกจากยุคโบราณ