กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ฝากตัวเข้าพวก หนึ่งมังกรสองกุ้งเข้ายอดเขาเมฆคราม
หลงซานหยวนเดินโซเซไปมา พลางหันหัวเล็ก ๆ มองรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หญ้าสีเขียวขึ้นเต็มทางเดินบนเขา เหยียบลงไปนุ่มราวกับปุยฝ้าย
พอลมพัดมา ยอดสนก็ไหวส่งเสียงซู่ซ่า เงาต้นไผ่โยกไปมา เหมือนเสียงดนตรีที่บรรเลงถึงขุนเขาและสายน้ำ ฟังแล้วใจสงบ
ที่นี่ไม่มีกฎระเบียบเหมือนในวังบาดาล และไม่มีพี่ชายทั้งหลายของนางที่เอาแต่ต่อสู้ฆ่าฟันกันด้วย
ผ่านไปแค่ครู่เดียว เด็กน้อยก็ติดใจที่นี่แล้ว เท้าเล็กสองข้างย่ำเบา ๆ บนหญ้า มือเล็กแกว่งไปมาเหมือนกิ่งหลิวที่ไหวตามลม ดูร่าเริงน่ารัก
นางก้าวเท้าเบา ๆ ราวกับมีดอกไม้ผุดขึ้นตรงที่เหยียบ ทิ้งรอยเท้าที่เต็มไปด้วยความร่าเริงไว้เป็นทาง