กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 กู้เฉาหลินจากไป ป้าหวังยืนที่หน้าห้องผู้ป่วย มองผ่านประตูที่แง้มไว้ครึ่งบานไปยังเครื่องติดตามสัญญาณชีพที่แสดงค่าคงที่บนหน้าจอ
จากนั้นก็หันกลับมามองหรูผิง
“จะเข้าไปนอนข้างในสักพักไหม?”
“ฉันจะเฝ้าอยู่ข้างนอก”
“เด็กคงยังไม่ตื่นในเร็ว ๆ นี้”
พูดจบ เธอก็กางผ้าห่มผืนเล็กที่พับไว้ในมือ สะบัดให้เข้าที่ แล้วพาดไว้บนพนักม้านั่งยาว
“พิงผ้านี่สบายกว่าพิงเก้าอี้เปล่า ๆ”
หรูผิงส่ายหน้า แต่ไม่ได้ปฏิเสธผ้าห่มผืนนั้น
“เขายังจะพูดอะไรได้อีก?”