กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ลู่ผิงอัน
ประตูห้องเจาะเลือดปิดแง้มไว้ แสงไฟสีขาวเย็นส่องลอดออกมาจากช่องประตูเป็นเส้นบาง ๆ
เหอซูหวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง พับแขนเสื้อขึ้นจนพ้นข้อศอก
พยาบาลกำลังใช้สำลีชุบโพวิโดนไอโอดีนเช็ดผิวบริเวณข้อพับแขนของเขาไปมา
เขาเอียงหน้าเหลือบมองประตูที่ปิดแง้มไว้
“คุณเหอ กำมือหน่อย”
พยาบาลเอ่ยเตือนข้างหูเขา
เลือดสีแดงคล้ำค่อย ๆ ไหลผ่านสายยางเข้าไปในถุงเก็บเลือด