กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 313 สมทบสินเดิม หวังเสวี่ยฉินรับน้ำส้มคั้นสดแก้วนั้นมาจิบคำหนึ่ง
เธอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือทั้งสองไว้ด้านหน้า ท่าทางเหมือนกำลังสอบสวนลูกหลานที่ทำผิดแล้วมาขอรับโทษเอง
“เลิกยิ้มทะเล้นใส่ฉันได้แล้ว”
น้ำเสียงหวังเสวี่ยฉินต่ำลงกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย ความโกรธคลายไปกว่าครึ่ง แต่ยังวางท่าขึงขังอยู่ “คุณบอกว่า 3 วันก็ต้อง 3 วันเลยเหรอ?”
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ต้องเตรียมสินเดิมหรือไง?”
“ไม่ต้องพิมพ์บัตรเชิญหรือไง?”
“ไม่ต้องแจ้งญาติสนิทมิตรสหายหรือไง?”