กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 245 พึ่งพากันเพื่ออยู่รอด นิ้วของซื่อจิ่งอี้ชวนที่กำผ้าเช็ดหน้าอยู่ชะงักไป
เขาค่อย ๆ หันหน้าไป สายตาเลื่อนผ่านไหล่ที่ห่อสั่นของหรูผิง ไปหยุดอยู่ที่สือเหล่ยตรงมุมห้อง
เมื่อครู่สือเหล่ยเรียกชื่อหรูผิงอย่างร้อนรนและดังลั่น กระชากโซ่จนเกิดเสียงครืดคราด
ร่างของเขาดิ้นถลาไปข้างหน้าครึ่งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจที่ปิดไม่มิด
คุกใต้ดินเงียบลงชั่วขณะ
มุมปากของซื่อจิ่งอี้ชวนค่อย ๆ ยกขึ้น รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าเมื่อครู่
เจือความสนอกสนใจราวกับนายพรานพบเหยื่อที่ไม่คาดคิด