กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 เนื้อเก้งแมนจู อี้ผิงดึงหญ้าแห้ง 1 กำออกจากกองหญ้าแล้วยื่นไปข้างรั้ว
เก้งแมนจูตัวที่ชื่อ ‘ทึ่มใหญ่’ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
มันก้าวเข้ามา 2 ก้าว ก้มลงงับใบหญ้าไป 1 ใบ เคี้ยวอยู่ 2 ทีแล้วขยับเข้ามาอีกหน่อย เริ่มกินหญ้าในมือเธออย่างวางใจ
อี้ผิงยื่นมืออีกข้างออกไป แตะหูมันเบา ๆ เก้งแมนจูสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้หลบ
เธอหันกลับมายิ้มให้กู้เฉาหลิน “อาหลิน มันไม่กลัวคนจริง ๆ ด้วย”
กู้เฉาหลินยืนอยู่ด้านหลังเธอ มือทั้ง 2 ข้างล้วงกระเป๋า “ลุงหลิวเลี้ยงมันมา 7-8 ปีแล้ว เลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็ก”
“ตอนมันเล็ก ๆ ยังเคยเลียมือฉันด้วย”