กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 หนึ่งเดือนต่อมา หรูผิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว
เธอยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลลู่ สวมกี่เพ้าสีฟ้าอ่อน ผมปักไว้ด้วยปิ่นเงิน ใบหน้ากลับมามีสีเลือด ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เอาแต่ห่อไหล่ก้มหน้าอีกแล้ว
เธอเงยหน้ามองป้ายเหนือประตู รออยู่นานกว่าจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
หวังเสวี่ยฉินกำลังยืนตากผ้าอยู่ในลานบ้าน พอเห็นเธอเข้ามา มือที่ถือเสื้อผ้าก็ชะงัก “กลับมาแล้วหรือ?”
หรูผิงเดินเข้าไปหา “น้าเสวี่ย ฉันกลับมาแล้ว”
หวังเสวี่ยฉินมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “สีหน้าดีขึ้นมาก”
หรูผิงบอกว่า “หมอบอกว่าพักฟื้นอีกครึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรแล้ว”
หวังเสวี่ยฉินพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี”
“ต่อไปเธอยังอยู่ชั้นสอง ห้องติดกับห้องอี้ผิง ไม่ต้องไปอยู่เรือนด้านข้างแล้ว”