กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 จะช่วยแม่หรือช่วยลูก? “ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ”
แม้กระทั่งตอนมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เหอชูหมิ่นก็ยังพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
เธอกลัวมาก
เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
เธอกลัวว่าอี้ผิงจะรู้เข้า ถ้าอย่างนั้นเธอแย่แน่
ตู้เฟยนั่งทรุดอยู่ในทางเดินโรงพยาบาล เนื้อตัวเปื้อนเลือด
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงนึกได้ว่าต้องโทรศัพท์ไปหาตระกูลลู่
ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดสว่างอยู่ตลอด ทางเดินเงียบจนได้ยินเสียงกระแสไฟในหลอดไฟ